Welkom op mijn pagina!

Nieuws in verband met het Boekenproject!

Op 12 juni 2025 stuurden de leerlingen van het zesde hun boek de wereld in.

Het is een prachtig boek met heerlijke, griezelige en dromerige verhalen geworden. Elke leerling neemt je mee in zijn/haar verhaal. Sommigen werkten met twee samen, anderen werkten alleen. Allen werkten ze met heel hun hart aan hun vertelsels en dat voel je als je het onder ogen krijgt. Als je mag lezen wat in hun harten leeft. En geloof me, het zal je verbazen.

Trots op dit project en de leerlingen die zich voluit overgaven aan de schrijfmicrobe!

Meer informatie over elk verhaal vind je vanaf maandag 23 juni op mijn Facebook of Instagram!

Nagenieten van een Paasverhaaltje 😉

‘Voilà, nog een rot ei voor een rotte persoon,’ grinnikte de Paashaas. Voorzichtig plaatste hij het ei onder een struik. ‘Hopelijk vindt die idioot het snel.’

Verderop kraakte een deur. De Paashaas richtte zijn oren naar het geluid, stampte eenmaal met zijn achterpoten op de grond en maakte zich met enkele grote sprongen uit de voeten. Vanop een afstand keek hij toe. Hij wist dat hij hier niet lang kon blijven. Niet lang genoeg om te zien dat zijn rotte ei nog een slachtoffer maakte. Hij trok zijn neus op.

‘Zoals het hoort,’ mompelde hij.

Elk jaar was het hetzelfde liedje. Iedereen verwachtte perfecte eieren, heerlijke chocolade en de vrolijkste Paashaas. Hij besefte dat hij daar niet meer aan kon voldoen. Sinds enkele weken verstopte hij rotte eieren, liet chocolade net ietsje anders smaken (dankzij zijn geheime ingrediënt) en voelde zich chagrijnig. Pasen was niet meer dat wat het ooit was. Vroeger genoten volwassenen net zo hard van het Paasgebeuren als de kinderen. En nu? Wat zou het toch? Niemand leek nog te genieten. Allemaal waren ze ondankbaar. Wel, als iedereen ondankbaar was, dan kregen ze wat ze verdienden.

Dit jaar besloot hij om nog één laatste keer een rondje te doen. Daarna ging hij ermee kappen. Gedaan met die miserie, gedaan met dat rondgehuppel overal. Hij was het beu om zijn hachje te redden van de zoveelste vreselijke hond of kat of vos of wolf …

Jazeker, het was genoeg geweest.

Aan de rand van een moestuin hield hij halt. Hij grabbelde zijn rugzak van zijn zere rug. Voorzichtig opende hij het touwtje. Was alles nog intact? Zijn zorgvuldig geordende eieren lagen precies zoals hij ze vanmorgen geschikt had. Hij was er klaar voor.

Alert richtte hij zijn oren op. Als een acrobaat sprong hij op een muurtje zodat hij alles kon overzien. De kust was veilig. Hij rook niemand, zag niemand. Perfect.

Als een wervelwind bewoog hij zich door te tuin. Het ene na het andere ei kreeg een plekje. Zorgvuldig geplaatst, op de juiste afstand van elkaar. Stiekem genoot hij. Dit werd de beste Paasviering ooit. Hij moest snel zijn, mocht niet betrapt worden. Nog drie eieren en hij was klaar.

Een geluid schrok hem op. Het ei dat hij in zijn kleine poten hield, schoof uit zijn handen. Gelukkig was hij behendig genoeg om het weer op te vangen.

Stokstijf bleef hij staan. Zijn oren volgden de beweging in de verte. Iemand sloop rond. Met het ei in de poten draaide hij zich om zijn as. Het werd stil. Aandachtig richtte hij zijn oren in alle richtingen. Het kon niet zijn dat die oude man hem gehoord had. Hij was zo doof als een kwartel. In stilte rond zijn tuin sluipen, kon die vent al helemaal niet. Hij was zo wankel als zijn oude kruiwagen, waarvan één wiel nog amper vasthing.

Opnieuw schrok de Paashaas op. Een voorwerp suisde door de lucht. De Paashaas kneep zijn ogen tot streepjes. Was dat een …?

Nog voor hij zich uit de voeten kon maken, denderde een regen aan rauwe eieren op hem neer. Als aan de grond genageld bleef hij staan. De vieze smurrie drupte van zijn pels. Zelfs het laatste ei in zijn handen hing helemaal vol. Woedend stampte hij zich een weg in de richting van waar de vliegende voorwerpen kwamen. Onderweg veegde hij met de puntjes van zijn oren het glibberige goedje uit zijn ogen.

‘Wahahaha!’ hoorde hij weerklinken. Zijn oren floepten recht. Voor hem stond de oude man. In zijn handen droeg hij iets wat de Paashaas niet goed kon zien. Zijn zicht was nog steeds belemmerd door de eiersmurrie. Hij wilde de oude man van antwoord dienen, toen er een regen aan pluimen op hem neerdaalde. Opnieuw klonk de stem van de oude man. ‘Wahahaha! Ik heb je eindelijk te pakken, rotkonijn!’

‘Konijn? Konijn!’ De Paashaas sprong bijna uit zijn vel van woede. ‘Wie noem jij hier een konijn?’

‘Wahahaha! Een piepkuiken dan?’ proestte de oude man uit.

De Paashaas keek naar het ei dat hij nog steeds in zijn poten droeg. ‘Jij wil lachen met mij? Wel, hier dan!’ Met volle kracht smeet de Paashaas het ei aan de voeten van de oude man. Met een plof spatte het uit elkaar. Nog voor de geur vrijkwam, spurtte de Paashaas ervandoor. Achter zich hoorde hij de oude man gillen. ‘Wat is dit? Hoe durf je?’ Het gillen ging over in kokhalzen. ‘Jij walgelijk konijn!’

De Paashaas trok sporen in de aarde toen hij plotsklaps in de remmen ging. Noemde die oude man hem nu weer konijn? Nu hij stilstond bedacht hij zich dat de andere eieren ook nog in de tuin verstopt lagen. Hij greep naar een steen, mikte naar het dichtstbijzijnde ei en gooide in één keer raak. Zoals hij gepland had, werkte het zoals bij de dominosteentjes. Beurt om beurt ontploften de eieren. De geur was ondraaglijk, toch bleef de Paashaas toekijken. In de verte hoorde hij de oude man kuchen en vloeken. Hij wist dat die vent niet snel genoeg naar binnen kon en gevangen was in zijn geurende val.

Nadat de geur verdwenen was, werd het akelig stil. Nieuwsgierig huppelde de Paashaas in de richting van de oude man. Lag hij nu bewusteloos op de grond? Voorzichtig sloop de Paashaas dichterbij. Toen hij bijna bij zijn neus was, greep de man de Paashaas bij zijn achterpoten. Moeizaam tilde hij de Paashaas op en glimlachte.

‘Konijn!’ riep de man. ‘Dit was de beste Paasviering ooit! Dit doen we volgend jaar nog een keertje!’

Hoe kwam ik tot dit verhaal?

Vraag op een Facebookpagina (Sabine Mourits): Vervang een woord uit de titel van je boek (in wording) door ‘paashaas’.

Paashaas; beest, psychopaat, engel, zij kiest.

Ik moest hier gewoon iets mee doen. Al heb ik het best netjes gehouden, denk ik.

Het is dus geen engeltje geworden, zoals Sabine voorstelde.

(Bijgevoegde foto is in Canva gemaakt. Ik gaf in: boze Paashaas met rugzak kijkt uit over moestuin. Ik vond dat bij dit verhaal wel een grappige foto hoorde)

#Paasverhaalvoorvolwassenen #Paashaasisboos #BestePaasvieringooit #Pasen #Paasviering #Paasmaandag #Paasverhaal #kortverhaalPasen #kortverhaal

Volop aan het werk!

Op dit moment ben ik volop aan het werken aan het vervolg van Oonya.

Nieuwtje!

Normaal gezien post ik op vrijdag altijd een verhaaltje of quote uit de klas op Facebook en Instagram. Wel, deze keer is dat een ander soort verhaal…

Misschien wordt het eens tijd om te vertellen over dat geheime project waar ik aan bezig ben.
Dan kan ik best beginnen met vertellen dat dit project niet enkel van mij is. Het idee kwam van de leerlingen. Jazeker, je hoort het goed. Vorig jaar lazen de leerlingen van het vijfde leerjaar (van de Tuimelaar) mijn jeugdboek Oonya. Nadien volgden gesprekken met enkele leerlingen. Uiteindelijk kwam de vraag: ‘Juf, kunnen wij samen een boek schrijven?’ Die vraag zinderde na. Ik zou zonder nadenken zo JA geantwoord hebben, ware het niet dat ik weet dat zo’n vraag niet onmiddellijk beantwoord kan worden met JA. Dus ging ik in overleg met de uitgever, met de directeur en ook met mezelf. Want als ik zo’n project op mijn schouders neem, weet ik (ik ken mezelf) dat ik daar volop voor ga.

Zoals jullie wel kunnen raden, werd het uiteindelijk een dikke JA. Groen licht van de uitgever, de directeur en mezelf. Nu moest ik enkel nog de leerlingen gaan overtuigen.

Met een klein hartje ging ik begin dit schooljaar tijdens een middagpauze naar het zesde leerjaar. Ik wist niet wat ik moest verwachten. De leerkrachten hadden aangekondigd dat de leerlingen konden komen luisteren naar de uitleg over dit (proef-) project.
Misschien zaten er een negental leerlingen, dacht ik bij mezelf. Dat zou veel zijn.
Mijn mond viel open van verbazing toen ik de klas in wandelde. De klas zat vol…
Zenuwachtig deed ik mijn uitleg en benadrukte dat ze een serieus project zouden instappen en een verbintenis zouden aangaan om dit ook tot het einde vol te houden. Ik werd onderbroken: ‘Juf? Ik doe toch liever niet mee aan dit project.’ Ik was niet verbaasd. Uiteraard is dit een vrije keuze: ‘Geen probleem. Jij mag de klas verlaten.’ Ik pauzeerde even. Durfde ik de vraag te stellen? Ik ademde diep in: ‘Zijn er nog leerlingen die de klas graag willen verlaten?’ Eentje stak zijn vinger op en verliet de klas. Ik keek rond. Niemand anders? Het verbaasde mij.

Wat mij nog meer verbaast, is dat wij sindsdien op regelmatige basis met 19 (!) leerlingen aan onze verhalen werken. Negentien!!

En waarom vind ik dat ik het geheim nu kan/mag verklappen?

Omdat ik zo ongelooflijk trots ben op al die jonge schrijvers die tijdens hun middagpauze, tijdens hun vrije uren, tijdens hun weekenden, tijdens hun avonden of op elk momentje tussendoor dapper verder schrijven aan hun eigen geweldige verhaal 🤩🥰📖📚

Wat een mooie boekbespreking!

Een tijdje geleden ging ik op bezoek in het zesde leerjaar voor een boekenbabbel. Een leerling kocht het boek en maakte een prachtige boekbespreking

Wat een talent! Dit is toch gewoon fantastisch gemaakt? Of niet soms?

Dankjewel, lieve Jelena, dat je Oonya wilde lezen en zo’n prachtige boekbespreking maakte

(Gepost met toestemming van de leerling)

Tekeningen zesde leerjaar

Enkele maanden geleden ging ik in het zesde leerjaar op bezoek voor een boekenbabbel. In de ene klas was ietsje meer interesse dan in de andere. Het moet gezegd worden dat niet elke leerling mij even graag zag komen. Ik neem het hen niet kwalijk, ieder heeft zijn eigen interesses. Niet iedereen wil een boekpresentatie over Oonya houden

Enkele weken geleden werd ik verrast door de leerkracht van één van de twee klassen, die mij een bundeltje met tekeningen overhandigde. Als slot van de boekenbabbel gaf ik namelijk nog een opdracht die ze mochten uitvoeren naar keuze: teken je eigen fantasiedier of maak een tekening voor het vervolgverhaal van Oonya met de tip ‘akelige wolven en draken staan centraal’.

Vol bewondering heb ik naar het resultaat van hun werk zitten kijken. Door de drukte heeft het even op zich laten wachten, maar in het filmpje kan je hun kunstwerken bewonderen.

Bedankt aan de leerlingen dat ze, ondanks hun mindere interesse in boeken, toch deze opdracht aandurfden en tot in de puntjes uitvoerden

Trots op jullie!

Terugblik naar beLEEFBOEKen

Ik heb echt genoten van de beurs. Zó veel bezoekers, zó veel leuke babbels met zowel lezers als auteurs. Het was gewoon super

Wat ook heel fijn was, was dat ik eindelijk Inge Sleegers in het echt ontmoet heb. We ‘kennen’ elkaar al heel lang, maar hadden nog niet de kans gehad om elkaar te ontmoeten. We hadden enkele hele korte babbeltjes. Hopelijk zien we elkaar binnenkort nog eens.

Ook Karen Smedts kwam even langs. Zo fijn om haar te zien, want zij heeft bijna altijd een antwoord op mijn vragen over recherche. Een enorm grote hulp. Fijn dat je er was. Alleen spijtig dat ik er niet aan dacht om een foto te nemen. Hopelijk lukt dat een andere keertje wel.

De rit naar en terug van de beurs, was ook best gezellig en soms een beetje verwarrend, want mijn gps had kuren… Gelukkig zijn Christine Geysen en ik zonder kleerscheuren weer thuis geraakt. Misschien dat die snelle hap in de Mc Donalds daar wel bij geholpen had

Daarnaast was het fijn om met andere auteurs bij te praten, o.a. Jimmy Cams, Jesse Goessens, Arlette Henek, Filip Bastien, Boeken van Alexander Olbrechts, Ludo Geluykens, Marina Theunissen… en ook met lezers zoals Sigrid Ackx en haar gezelschap

Een dikke dankjewel aan De Boeken van Ina de Man en LennaDuFin voor de organisatie

Maandag 20 november mocht ik op bezoek in het vijfde leerjaar van de Tuimelaar in Hasselt. Waarom? Wel, ik ben er een gezellige boekenbabbel gaan doen. Deze leerlingen kennen mij al van in de kleuterklas, wat maakte dat we heel snel vertrokken waren met de babbels. Vooraf stuurde de juf mij vragen door en die namiddag werd er heel aandachtig geluisterd naar de antwoorden. Ook kwamen er nog heel wat vragen bij.

Na het vragenuurtje mocht ik Oonya voorstellen. Aan de hand van filmpjes en teasers kregen de lln een idee van de inhoud van het boek. Is het iets voor hen? Ja of neen?

We sloten af met een gesprek over het al dan niet graag lezen. Het verbaasde mij toch wel hoe veel lln graag lezen. Van boeken tot strips tot luisterboeken. Heel fijn om te horen!

Wat heb ik genoten van deze (ook voor mij) leerrijke namiddag.

Terugblik op de BoekenBottelarij:

Woensdag 12 april 2023 was het dan eindelijk zo ver. Ik mocht Oonya aan iedereen voorstellen. Wat was het een zenuwslopende dag, eigenlijk waren de dagen voordien al behoorlijk stressvol.

Hoewel ik oprecht genoten heb van de avond, ben ik toch heel blij dat dit moment gepasseerd is. In de belangstelling staan, is nu niet echt dat wat ik super leuk vind. Laat mij maar in stilte op mijn laptop verhalen in elkaar weven, naar de juiste woorden en zinnen zoeken, een wereld (of negen) uitdenken.

Wat ik nu vooral hoop, is dat jonge lezers Oonya graag zullen lezen. Dat ze samen met haar de negen werelden induiken en deze samen met haar gaan verkennen. Hopelijk willen ze deel uitmaken van de vriendengroep van Oonya. Een vriendengroep waar iedereen zichzelf mag zijn. Een groep die de handen in elkaar slaat wanneer je elkaar het hardst nodig hebt.

Wil je graag een stukje lezen?

Klik op volgende link:

Klik om toegang te krijgen tot 9789493275720_IE_Oonya.pdf

_____________________________________________________________

Wil je graag van alles op de hoogte blijven, dan kan dat via:

https://www.facebook.com/auteur.Nanesa

https://www.instagram.com/nanesa6/

https://nanesa.org/

info@nanesa.org